سايه ی يه حادثه  که يه عمره با منه ،

توی شهر آهنی داره خوردم می کنه ...

رو تموم لحظه هام  چتر سايه ی سياس

خون وحشت تو رگ  خسته ی ثانيه هاس ...

                                                       « فريدون فروغی »

 

سلام دوستان هماره ی اندوه هايم  .

اين متن را بی هيچ پيش نويسی تقديم می کنم به تمام شمايی که مدتان است گفته ها و نا گفته هايم را می خوانيد و نمی خوانيد .

شمايی که هر بار خواستم بيفتم دستم را گرفتيد و در سخت ترين رزو ها کنارم بوديد .

می دانی دوست من ! گاه در زندگی اتفاق هايی می افتد که ناگزير از پذيرش آن هاييم . مثل تولد ... 

                  عشق ...

                                    مرگ ...

 

آخ ! گفتم عشق ...  از اين واژه می هراسم ... تا به حال هيچ گاه اين چنين به خود نلرزيده ام ... حتی آن شب کذايی زمستان دو سال پيش ... که ساعت ۲ نيمه شب زير بارش سنگين شب از خانه زدم بيرون . آن شب کذايی که تا زانو در برف و تا گونه در اشک فرو رفته بودم ... .

می دانی ! شاعری هم عالمی دارد . گاه شرايطی را برايت رقم می زند که بعد ها می فهمی چه کرده ای ... . تمام ما اين لحظات را تجربه کرده ایم با پوست و استخوان و رگ و ريشه . در تمام ما حسی ست مشترک که ما را به قول آن بزرگ ، به شکفتن ها و رستن های ابدی رهنمون است .  می گويد :

لبانت به ظرافت شعر

                          شهوانی ترين بوسه ها را

به شرمی چنان مبدل می سازد تا موجود غارنشين از آن سود جويد

                                                     که به صورت انسانی در آيد

تا به آن جا که می گويد :

                                     به راستی صلت کدامين قصيده ای ای غزل !

و من چقدر اين مصراع اش را دوست دارم و من چقدر هر روز اين مصراع اش را زير لب با خودم و برای دل خودم می خوانم ...

                                     به راستی صلت کدامين قصيده ای ای غزل !

                                     به راستی صلت کدامين قصيده ای ای غزل !

                                     به راستی صلت کدامين قصيده ای ای غزل !

« گاه » با خودم فکر می کنم که چه ؟ تا کی ؟ اصلن برای چه ؟ و هميشه ی همان « گاه » ها به اين پاسخ تکراری می رسم که : برای او !

                                                              برای عشق ! 

                                                                                برای خودت !

دوست دارم بدانم تو چه فکر می کنی ؟

تو هم از خودت می پرسی که چرا ؟ تا کی و چرا ؟

با من بگو تا بدانم که تنها نيستم ... بگذار يک بار هم که شده به جای نقد و تعارفات معمول ، هم درد هم باشيم ...

اين رباعی را که ۳ روز پيش گفتم ، بخوانيد :

 

ما دغدغه های مشترک کم داريم

يک وجه شبه به نام ماتم داريم

دستان مرا بگير ! از اين لحظه

ده نقطه ی اشتراک با هم داريم ...

 

بايد بروم ...

 به قول سهراب : بايد امشب بروم ...

حرف هايم اگرچه ناتمام ... اما تا نگاه می کنی ، وقت رفتن است ...

گاهی چقدر زود دير می شود ...

ما بقی گفته هايم را سپيد خوانی کنيد . برای شعر های تان خوب است و برای دل تان ...

فعلن ...

 

/ 46 نظر / 27 بازدید
نمایش نظرات قبلی
mehdi mousavi

سلام به روزم با يه ترانه و يه شعر سپيد اگه وقت کر دی سربزن

mehdi

حرف زدن از درد مشترك و وانهادگي بشر(اصطلاح هايدگري) آوايي را مي طلبد كه فقط شكل گراياني مثل رولان بارت مي تواند از آن سخن راند. و نه اينكه دغدغه هاي شخصيمان را به واسطه ي اشعار شاملو بسط دادن و از آن درد مشترك را تاويل كردن

سمت باران

سلام علي رضا رضا عزیز / سری به وبلاگ شما زدم / شما هم میتوانید به وبلاگ من سر بزنید و در زمینه شعر هایم نظر بدهید / در ضمن میتوانید آدرس مرا به دوستان دیگر هم بدهید / با تشکر غلام امینی . هرمزگان . میناب

رامین

سلام .... آقا نيستی .... کجايي ... من به روزم ومنتظر نقد و راهنمايی فنی تو ..... تا بعد

mehdi khatiri

سلام عزيز نوشته پراحساسی بود رباعی هم زيبا بود مثل (( حبسيه های يک ماهی )) کتابت را خواندم اگر موافق باشی در پستهای بعدی وبلاگم نقدی بر آن بنويسم . در هر حال من هم منتظر آمدنت هستم . يا علی (( با غزل بچه های گرگان ))

زنی برای همیشه...

تو صمیمی تر از آنی که دلم می پنداشت / دل تو با همه ی آینه ها نسبت داشت / این خدا بود که از روز ازل بر دل تو / آیه ی روشنی از عاطفه و عشق نگاشت /تو همان ساده ی سرسبز نجیبی که خدا / در میان دل پاکت صدف آینه کاشت / ای غزل وارترین ! از چه خداوند تو را / با همه پاکدلی جزو ملائک نگذاشت....

آرش شفاعی

اميدوارم هر کدام از دوستان من که کتابشان منتشر می شود و نسخه ای برايم نمی فرستند گردنشان شکسته شواد...آمين!

عبدالله

سلام ضمن تبريک چاپ کتابتون آقای عبدی تقاضا داشت چند جلد به اداره ارشاد ورامين ارسال بفرماييد لطفا

بوتیمار

سلام..................خوبی علی جان...............اقا ادرس رو همينجا ميدم ..........بادا باد.......................يعنی هم کتاب مي خواهم..............هم از جونم سير شدم................لات بازيه ديگه...اگه ميشه دوتا چون يکی هم جفتم نشسته چشمش به دست منه.........مازندران - اميرکلا - صندوق پستی ۱۶۵-۴۷۳۱۷( چهل و هفت سيصدو هفده خط تيره صدشصت و پن) محمداسماعيل زاده ........فدات